หลังแต่งงานปลอม เจ้านายเสียใจหนักมาก

หลังจากแต่งงานได้หนึ่งเดือน เซี่ยเหยียนพบว่าทะเบียนสมรสของเธอเป็นของปลอม

และสามีของเธอไม่เพียงแต่เห็นเธอเป็นตัวแทนของคนรักเก่า

ยังแอบแต่งงานกับภรรยาคนที่สองในต่างประเทศ

เมื่อรู้ความจริง เธอหัวใจสลาย ตัดสินใจยุติการแต่งงานที่น่าขันนี้

แต่เมื่อเธอจากไป ชายผู้หลงตัวเองนั้นเพิ่งตระหนักถึงความรู้สึกของตัวเอง เขาเสียใจที่กลับมา แต่คนรักได้จากไปไกลแล้ว

เมื่อเขาตามหาเซี่ยเหยียน ทุกอย่างก็สายไป

เซี่ยเหยียนเห็นสามีของเธอ หลิงโย่วอัน กำลังจัดงานแต่งงานในต่างประเทศผ่านห้องไลฟ์สดของแฟนคลับของเธอ “เหนียนเวย

ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอและลูกตลอดชีวิต” หลิงโย่วอันเสียงสั่นเล็กน้อย เขาก้มลงจูบเจ้าสาวอย่างอ่อนโยน เซี่ยเหยียนมองโทรศัพท์อย่างงุนงง

เธอรู้จักใบหน้าของเจ้าบ่าวเป็นอย่างดี นี่คือชายที่เธอรักมาเจ็ดปี เธอมองไปที่โทรศัพท์ด้วยความสับสน ก่อนโทรหาเขา

แต่หลิงโย่วอันเพียงแค่เงยหน้ามองโทรศัพท์แล้ววางสาย

จากนั้นเซี่ยเหยียนได้รับข้อความจากเขา “ที่รัก กำลังประชุม เดี๋ยวตอบนะ รักเธอ!” ในไลฟ์สด

เขาจับมือเจ้าสาวและสวมแหวนแต่งงานให้เธอ เซี่ยเหยียนจำได้ทันทีว่าเป็นแหวนที่หลิงโย่วอันซ่อนไว้ในรถเมื่อเดือนก่อน

เธอคิดว่ามันเป็นเซอร์ไพรส์สำหรับเธอ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นการเตรียมไว้สำหรับคนอื่น

“ทุกคน วันนี้ฉันมางานแต่งงานของคู่รักที่มีฐานะดีคู่หนึ่งที่น่ารักมาก ได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นรักแรกพบของกันและกัน

แล้วยังแต่งงานเพราะมีลูกด้วยนะ!” ได้ยินคำพูดสุดท้ายของบล็อกเกอร์ เซี่ยเหยียนรู้สึกเหมือนโลกทลายลง หลิงโย่วอันเพิ่งจูบเธอในตอนเช้า บอกว่าไม่อยากจากเธอไปทำงาน แล้วทำไมเขาถึงแต่งงานกับคนอื่นพร้อมลูกในเวลาแค่ชั่วพริบตา

? เซี่ยเหยียนตาแดงส่งข้อความไปยังบล็อกเกอร์ “ให้เธอ 200,000 บาท

ตอนนี้ออกจากไลฟ์สด ติดตามเจ้าบ่าวตลอดเวลา ฉันต้องรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเขา”

เธอต้องการรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

บล็อกเกอร์ตอบกลับทันทีอย่างไวหลังจากได้รับเงิน “ยินดีมากที่จะรับใช้คุณ”

สิบนาทีต่อมาเธอได้รับวิดีโอที่ถูกแอบถ่าย

“โย่วอัน เรื่องของเธอกับเซินเหนียนเวย เซี่ยเหยียนรู้ไหม?” คนพูดเซี่ยเหยียนรู้จักดี คือเสี่ยวหยาง เพื่อนสนิทของหลิงโย่วอัน ซึ่งก็อยู่ในงานแต่งงานด้วย

ทำให้เซี่ยเหยียนมั่นใจว่าเธอไม่ได้จำผิดคน “แน่นอนว่าไม่รู้

ถ้าเธอรู้คงบ้าไปแล้ว” หลิงโย่วอันสูบบุหรี่ด้วยความหงุดหงิด เสี่ยวหยางพยักหน้า เซี่ยเหยียนเป็นคนที่เขาทำให้เสียคน “พูดตามตรง เธอควรบอกความจริงกับเธอ ตั้งแต่ตอนที่เธอยอมรับความรักของเธอ ก็เพราะเธอหน้าตาเหมือนเซินเหนียนเวย ตอนนี้คนที่เธอรักจริงๆ ก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ยังต้องการตัวแทนอีกทำไม?”

เซี่ยเหยียนเพิ่งสังเกตว่าใบหน้าของเจ้าสาวคล้ายเธออยู่สามส่วน

หลิงโย่วอันยิ้มเบาๆ “เซินเหนียนเวยจะไม่กลับประเทศ เธอตกลงที่จะอยู่ต่างประเทศเพื่อดูแลลูก ส่วนเซี่ยเหยียน แม้จะเป็นตัวแทน แต่เราก็อยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี

ถ้าเธอรู้จักทำตัวดี ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ” เสี่ยวหยางหัวเราะเสียงดัง

“เพื่อนของฉันเจ้าเล่ห์จริงๆ ใช้ทะเบียนสมรสปลอมแต่งงานกับเซี่ยเหยียนในประเทศ แล้วแต่งงานจริงกับเซินเหนียนเวยในต่างประเทศ คิดแล้วก็ตื่นเต้น” หลิงโย่วอันมองไปที่เซินเหนียนเวยด้านนอก “คนที่ฉันรักจริงๆ คือเหนียนเวยเสมอ

แน่นอนว่าจะให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เธอ” เสี่ยวหยางหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา

“เหนียนเวยรู้ว่าเธอรักเธอมาหลายปี ต้องดีใจจนตาย เพราะความรักของหลิงโย่วอัน ไม่ใช่ทุกคนที่จะคู่ควรกับความรักนี้”

หลิงโย่วอันหัวเราะดับบุหรี่ในมือ “พอแล้ว เปิดหน้าต่างหน่อย เหนียนเวยไม่ชอบกลิ่นบุหรี่” โทรศัพท์หล่นจากมือเซี่ยเหยียน น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา

ดังนั้นหลิงโย่วอันเห็นเธอเป็นเพียงตัวแทนหรือ? ความรักที่เขามีต่อเธอตลอดหลายปีเป็นการแสร้งทำแม้กระทั่งการแต่งงานของพวกเขาเป็นของปลอม? เซี่ยเหยียนรู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกเหมือนถูกตีแรงๆ เจ็บจนเธอสะอื้นออกมา

สักพักเธอหัวเราะเยาะ เช็ดน้ำตาออกด้วยความรู้สึกโล่งใจในใจ บางทีนั่นอาจเป็นกรรมของเธอ

เพราะสำหรับเธอแล้ว หลิงโย่วอันก็เป็นเพียงตัวแทนของชายอีกคนหนึ่งเช่นกัน

เมื่ออายุสิบแปดปี เซี่ยเหยียนสูญเสียลู่หมิงเจ๋อเพื่อนสนิทของเธอจากอุบัติเหตุรถยนต์ เขาบริจาคกระจกตาให้หลิงโย่วอันที่ป่วยในตอนนั้น

เซี่ยเหยียนอ้อนวอนพ่อให้ส่งเธอไปอยู่กับหลิงโย่วอัน เธอเปลี่ยนความรักทั้งหมดที่มีต่อลู่หมิงเจ๋อมาที่หลิงโย่วอัน

ใครๆ ก็รู้ว่าหลิงโย่วอันเป็นลูกเศรษฐีที่เย็นชาและหยิ่งยโส สาวๆ ที่พากันตามจีบเขาไม่หยุดหย่อน แต่เขากลับมีใจให้กับนักเรียนใหม่ ซาเหยียน ที่แตกต่างจากคนอื่น

สาวๆ คนอื่นสารภาพรักหลายครั้ง เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่ซาเหยียนพูดแค่ครั้งเดียวว่าเธอชอบเขา ก็ได้เป็นแฟนสาวของเขาในทันที

แม้ว่าเขาจะกินอาหารเช้าทุกวันอยู่ที่บ้าน แต่ก็ยังจะกินแซนด์วิชที่ซาเหยียนทำให้จนหมดเกลี้ยง

ตลอดสามปีในมัธยมปลาย เขาไม่เคยให้ใครนั่งข้างเขา แต่ซาเหยียนกลับได้เป็นเพื่อนโต๊ะเขาทันทีที่เธอมาถึง

เขาเป็นเด็กเรียนเก่งระดับเทพ และรำคาญคนที่เข้าหาเขาโดยใช้ข้ออ้างถามคำถาม แต่ก็ยินดีที่จะจดบันทึกให้ซาเหยียน และไม่เคยเบื่อที่จะอธิบายโจทย์ซ้ำแล้วซ้ำอีก

ในสายตาคนอื่น เขารักซาเหยียนหัวปักหัวปำ แม้แต่ซาเหยียนเองก็รู้สึกว่าโชคดีที่หลิงโย่วอันรักเธอมากขนาดนี้

ทำให้เธอไม่สามารถแยกได้ว่า เธอรักหลูหมิงเจ๋อหรือหลิงโย่วอันกันแน่

พวกเขาผ่านปีสามมัธยมปลายมาด้วยกัน เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน และหลังจากรักกันมานานเจ็ดปี ในที่สุดก็ได้เข้าสู่พิธีวิวาห์

ซาเหยียนรู้สึกว่าหลิงโย่วอันเป็นของขวัญจากสวรรค์ ที่พรากหลูหมิงเจ๋อจากเธอ แต่กลับส่งหลิงโย่วอันที่เกือบจะสมบูรณ์แบบมาให้เธอ

แต่ใครจะรู้ว่ามันเป็นเพียงฝันไป ?

โทรศัพท์สั่น หลิงโย่วอันโทรเข้ามา

"ฮัลโหล? ที่รัก ขอโทษนะเมื่อกี้ยุ่งนิดหน่อย ไม่รู้จะทำยังไงดี แค่วันเดียวที่ฉันจากไป ก็คิดถึงเธอเหลือเกิน"

ชายที่อยู่ปลายสายแสดงความคิดถึงต่อซาเหยียนอย่างไม่ปิดบังเหมือนเคย

"เรื่องบริษัทมีปัญหานิดหน่อย อย่างน้อยต้องสามวันถึงจะกลับประเทศได้ จริงๆ อยากบินกลับไปหาเธอเดี๋ยวนี้เลย"

ซาเหยียนหัวเราะเยาะ คำถามเกือบจะหลุดออกจากปาก

"ไม่เป็นไร งานสำคัญกว่า"

เธอร้องไห้จนเสียงแหบ แห้ง แต่หลิงโย่วอันซึ่งเคยสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอเสมอ วันนี้อาจจะมีความสุขเกินไป จนไม่ทันสังเกตว่าเสียงของเธอเปลี่ยนไป และไม่ได้ยินความห่างเหินในน้ำเสียงของเธอ

"แต่ฉันอยากอยู่ข้างเธอทุกเวลา ที่รัก สามีรักเธอมากเหลือเกิน อยากกอดเธอที่หอมหวานและนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมกอดจริงๆ!"

ซาเหยียนเปิดดูวิดีโอที่บล็อกเกอร์ด้านการถ่ายภาพส่งมาให้ เห็นหลิงโย่วอันพูดคำหวานที่น่าประทับใจที่สุดกับเธอ แต่กลับส่งจูบไปให้เจ้าสาวที่อยู่ไกลๆ เธอรู้สึกทันใดว่าตัวเองช่างน่าสงสาร

"ฉันเหนื่อยแล้ว เธอทำงานต่อเถอะ"

ซาเหยียนกลั้นความเจ็บปวดในใจและวางสาย หลิงโย่วอัน หากเธอบอกความจริง ฉันจะยอมทำตามที่เธอต้องการ

เมื่อเธออยู่ข้างเขาในตอนแรก เธอเพียงแค่ต้องการเห็นดวงตาคู่นั้นทุกวันก็พอใจแล้ว แต่เธอโลภเกินไป ขโมยความรักที่ไม่ใช่ของเธอ

ในวิดีโอ หลิงโย่วอันวางสายแล้วอุ้มเสิ่นเนียนเวยเข้าไปในห้องพัก เขาล็อคประตูและรีบถอดชุดแต่งงานของเธอออก

"เนียนเวย ฉันแต่งงานกับเธอแล้ว ในที่สุด เธอรู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มาสิบห้าปีแล้ว ?"

ผู้หญิงยิ้มและเข้าหาเขา เธอมองหลิงโย่วอันที่คลั่งไคล้เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ

"โย่วอัน... เบาๆ หน่อย อย่าทำให้เด็กเจ็บ..."

ซาเหยียนกัดมือจนเลือดไหล แต่ก็ยังไม่หยุดน้ำตา

ที่จริงแล้วแปดปีก่อนที่เธอจะพบหลิงโย่วอัน ในใจของเขามีคนอื่นอยู่แล้ว ความโชคดีที่เธอคิดว่ามี ก็เป็นเพียงการฉวยโอกาสในช่วงที่เขาอ่อนแอเท่านั้น

เธอบังคับตัวเองไม่ให้ดูวิดีโอต่อ และโทรหาคนที่อยู่ที่สำนักงานทะเบียนสมรส

"ช่วยตรวจสอบให้หน่อยว่าฉันกับหลิงโย่วอันจดทะเบียนเมื่อวันที่เจ็ดเดือนที่แล้วหรือเปล่า"

อีกฝ่ายตอบกลับมาหลังจากนั้นไม่นาน

"ไม่พบข้อมูลการจดทะเบียนของเธอกับหลิงโย่วอัน แต่พบว่าเขาจดทะเบียนกับคนที่ชื่อเสิ่นเนียนเวยในวันนั้น"

ซาเหยียนนึกถึงวันที่จดทะเบียน ตอนที่กำลังจะประทับตรา หลิงโย่วอันบอกให้เธอไปเอาของขวัญแต่งงานที่เตรียมไว้ในรถ บอกว่าเขาลืม

เมื่อเธอกลับมา หลิงโย่วอันก็ส่งมอบทะเบียนสมรสสีแดงสดให้เธอ

ที่จริงแล้ววันนั้นเขาตั้งใจให้เธอออกไป เพื่อที่จะปลอมทะเบียนสมรสขึ้นมาสินะ?

เธอมองดูทะเบียนสมรสปลอมที่มีภาพของเธอยิ้มอย่างมีความสุขตามที่คิดไว้ รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นช่างน่าสงสาร

ซาเหยียนเปิดคอมพิวเตอร์และส่งอีเมลเพื่อตอบรับคำเชิญจากสตูดิโอถ่ายภาพในประเทศ Y

ในฐานะที่เธอเป็นอัจฉริยะด้านการถ่ายภาพ ซาเหยียนได้รับคำเชิญเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยต่างประเทศหลายแห่งตั้งแต่อายุ 18 แต่เธอยอมสละเพื่อหลิงโย่วอัน

โชคดีที่เธอยังคงมีชื่อเสียงในวงการถ่ายภาพตลอดหลายปีที่ผ่านมา มิฉะนั้นเธอคงไม่มีอะไรเหลือเลยจริงๆ

ในเมื่อตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างมีเป้าหมายของตัวเอง เธอไม่เคยได้รับความรักจากหลิงโย่วอัน เธอก็จะไม่ต้องมาวุ่นวายอีกแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอได้รับการตอบกลับจากอีกฝ่าย

"ยินดีต้อนรับคุณซาเหยียน หนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ เรารอคอยการเข้าร่วมของคุณ"

ซาเหยียนปิดคอมพิวเตอร์ หนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้เธอจะจากที่นี่ไป

หลิงโย่วอัน เธอไม่ต้องเสียแรงในการสร้างเรื่องโกหกอีกแล้ว