เปิดเผยตัวตน ดับฝันแฟนหนุ่มที่อ้างว่าเป็นมหาเศรษฐี

ในวันแรกของโรงเรียน แฟนสมัยเด็กของฉันพาฉันไปโรงเรียนแต่ได้พบกับเพื่อนร่วมห้องสองหน้า

เธออยู่ใกล้ชิดกับแฟนของฉันและชื่นชมเขาในเรื่องพฤติกรรมอันยอดเยี่ยมของเขาแม้ว่าเขาจะมีอายุน้อยก็ตาม

ฉันหันกลับไปแล้วกลายเป็นคนหลงตัวเอง ถือกระเป๋าปลอมและแสร้งทำเป็นสาวรวย

เมื่อเธอเห็นฉันกำลังปูเตียง เธอก็อุทานด้วยความตกใจ：

[คุณลุงที่ไปดูหอพักเมื่อวานไม่ได้บอกเหรอว่าจะเช่าบ้านแถวโรงเรียนให้？ ยังไง？ ธุรกิจล้มเหลว？ 】

เมื่อเธอรู้ว่าฉันกับแฟนตกลงจะแต่งงานกันหลังจากเรียนจบ เธอยังตะโกนเสียงดังจนคนทั้งชั้นได้ยินอีกด้วยว่า：

ไม่มีทาง ไม่มีทาง ยังมีพวกขุดทองที่อยากได้อะไรโดยไม่ต้องเสียเงินและต้องพึ่งผู้ชายอีกเหรอ？

ฉันหัวเราะดังมากในใจ

คุณลุง？ นั่นคือพ่อของฉันซึ่งเป็นเศรษฐีที่สุด

เขาเป็นแค่แฟนของฉัน ลูกชายของคนขับรถของพ่อฉัน！

-

ในวันแรกของภาคเรียน แฟนฉัน Xu Ziyao พาฉันไปลงทะเบียน

เขาเพิ่งได้รับการอนุมัติจากพ่อแม่ของฉัน และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องแสดงผลงานให้ดี

เมื่อเขามารับฉันที่บ้านตอนเช้า เขาสวมชุดโอตกูตูร์ที่ฉันเพิ่งซื้อจากเขาเมื่อไม่นานมานี้โดยเฉพาะ

พ่อของฉันยังอนุมัติให้เช่ารถ Maybach ให้ฉันโดยเฉพาะ และให้ Xu Ziyao เป็นผู้รับผิดชอบค่าเดินทางให้ฉันตลอดช่วงเรียนมหาวิทยาลัย

เมื่อฉันมาถึงโรงเรียน ฉันไปที่หอพักก่อนเพื่อทักทายเพื่อนร่วมห้อง เพราะกลัวว่าถ้ามีใครเปลี่ยนเสื้อผ้าหรืออะไรบางอย่าง จะไม่สะดวกสำหรับซู่จื่อเหยาที่จะขึ้นมาทีหลัง

โดยไม่คาดคิดประตูหอพักเปิดอยู่ แต่ไม่มีใครอยู่ข้างใน

ขณะที่ฉันกำลังจะโยนกระเป๋าลงบนเตียงที่สะดุดตา ก็มีเสียงดังกึกก้องออกมาจากประตู：

[เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย！ นั่นเตียงฉันนะ！]

ฉันหันกลับไปมองและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนพิงประตูด้วยสีหน้าโกรธเคือง

ฉันคิดว่าฉันเกือบจะไปแย่งเตียงคนอื่นไปแล้ว ฉันจึงเดินไปหาเธอ ยื่นมือออกไป และขอโทษเธอ พร้อมอธิบายว่า

[ขอโทษนะ ฉันคิดว่าเตียงนี้ว่างเปล่า]

โดยไม่คาดคิด เธอก็ดึงมือฉันออก มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูก และในที่สุดก็จ้องมองไปที่กระเป๋าของฉัน

[โชคดีนะที่เธอไม่โยนกระเป๋าขึ้นไปตรงนั้น ฉันเรื่องมากมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้ากระเป๋าปลอมหล่นบนเตียงฉัน ฉันคงฝันร้ายแน่！]

กระเป๋าปลอมหรอ？

กระเป๋าใบนี้ของฉันเป็นสินค้าใหม่จากเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานขายก็มาส่งถึงบ้านทันที เธอบอกว่าเป็นกระเป๋าปลอมเหรอ？

“นี่ตัวจริงของฉัน！ ทำไมฉันถึงต้องแกล้งเป็นสาวรวยด้วยการใส่ของปลอมไว้ข้างหลังด้วยล่ะ“

ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบกระเป๋าออกจากไหล่แล้วแกว่งมาตรงหน้าฉัน

ก่อนที่ฉันจะได้เห็นชัดเจน เธอก็เอามันกลับคืนไป：

[ไปให้พ้น！ อย่าปล่อยให้ฉันถูกความยากจนและโชคร้ายของเธอแปดเปื้อน！]

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เธอก็โยนกระเป๋าลงบนหลังและเดินผ่านฉันไป ก่อนจะมาชนไหล่ฉัน

ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ

ฉันบังคับตัวเองให้หายใจเข้าลึกๆ

ไม่ ฉันไม่สามารถทนมันได้

ขณะที่ฉันกำลังจะพับแขนเสื้อขึ้นและจับผมเธอจากด้านหลัง โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น

จากนั้นฉันก็เดินออกไป และมีโทรศัพท์จากพ่อ ซึ่งบอกให้ฉันปรับตัวเข้ากับชีวิตส่วนรวมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะนี่จะเป็นการทดสอบครั้งแรกบนเส้นทางการเป็นทายาทของฉัน

เมื่อฉันกลับถึงหอพัก ฉันเห็นว่าซู่จื่อเหยาปรากฏตัวขึ้น และกำลังตอบสนองต่อคำประจบของหญิงสาวด้วยสีหน้าเคอะเขินเล็กน้อย

พี่ชายมาส่งน้องสาวไปโรงเรียนเหรอ？ ฉันชื่อหวางต้วนรุ่ย และฉันก็อยู่หอพักนี้ด้วย

“ให้ฉันช่วยถือสัมภาระหน่อยสิ ฉันไม่ได้บอบบางเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่มาที่นี่คนเดียวนะ！“

[พี่ชาย การแต่งตัวของนายมันต่างจากผู้ชายที่ฉันรู้จักเลยนะ นายคงมีการศึกษาดีใช่มั้ยล่ะ]

หวาง ต้วนรุ่ยรับถุงจากมือของซู จื่อเหยาอย่างกระตือรือร้น และขณะที่ดึงมัน เธอก็ถูหน้าอกของเธอไปกับแขนของซู จื่อเหยาอย่างตั้งใจ

ฉันมองไปที่ซู จื่อเหยา ซึ่งกำลังหน้าแดงในชุดโอตกูตูร์ และนึกถึงการแสดงออกถึงความดูถูกคนจนและความรักต่อคนรวยอย่างเปิดเผยของหวาง ต้วนรุ่ย และฉันก็เกิดความคิดคร่าวๆ ขึ้นในใจ

ฉันยืนหลบด้วยความสนใจอย่างยิ่ง จนกระทั่งซู่จื่อเหยาสังเกตเห็นฉัน และถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่ตั้งใจ เหมือนกับคนกำลังจะจมน้ำที่กำลังคว้าห่วงชูชีพขึ้นมาทันที

【หลินติง！ คุณอยู่ที่นี่！ 】